صــامــد
۰۸ جــون ۲۰۲۶
اهداء به مجید در چهل و ششمین سالگرد جاودانگیش
راه سرخ
در شاخه هــــای بـاغ هـنـوز رنگ ماتـم است زخـمـی بـه گُل نشسته کـه محتاج مرهـم است
این زخم خون چکان که ز گل برده است توان از کـیـنـه های خار و خس و نیشِ پـیـهـم است
گــر شاخ و بــرگ گل شده پـژمـرده و حـزین بـــر پــیــکـر نحیف چـمـن زخـم مـبـهــم است
از آسمان بــآغ و چــمــن رفــتـه است فـــروغ وز کــهــکشان بـیـکران ستـاره ای کـــم است
گــــر سرو باغ کشته بـــه تــیــغ تبر شده ست صد سروِ قــــد کشیده ازین ریشه، محکم است
بــاغـی نشسته در غـــــم سرو بـــــریــــده سر لیکـن تــبــر ز خـجـلت و انـکار سر خم است
از بــاغ هـــا دو بـاره نــوا می رسد به گــوش پـــیـــمــان مـا همیشه هـمـان عـهـد با هم است
خشکـیـده بــاغ چـو سبـز شود از وجــود سرو گل ها چـــو بشکـفــد، هـمـه گلـزار خُـرَم است
رخسارِ گل کـــه سرخ شده از خــون شاخسار بـــــر رهـــروان سروِ چــمـن راه و عَلَم است
این راه اگرچه سرخ و پر از چاله ها شده ست
راهــــی بــــرای رستن گل هـا ز عـــــدم است
***
۱۵ جوزای ۱۴۰۵ شمسی، کابل ــ افغانستان