صــامــد
۲۷ اپــریــل ۲۰۲۶
ثـور خـونـیـن
بــــهــارِ آمد ز خــونِ لاله شد رنگــیـــــن، دریــغــا دلِ بـــوستان، بــــه داغِ تــــازۀ غـــمــگـیــن، دریغا
زِ «ثورِ سرخ»*به جز زخم ها که در دل ها نمانـده زده صد زخــــم کاری بــــر دل خـــونــیــن، دریغـا
بــــبـــرده ست هـــر گلی را بـهــر کشتن از گلستان گلستان شد اسیــــر پـــــنـــــجـــۀ تـــفـــتـیــن، دریغا
گـــــروهــــی از غــــلامـان با قـلاده های بی ننگی بکشتــــنـــد و بـکاشـتـنـــد تـخـمـه های کیـن، دریغا
چـه تــنــدبــاد شریـری آمــــد از «همسایـــۀ شمال» چــو بـــــنـــهادن به «تــزاران» سرِ تمکین، دریغا
بــــه ظــــاهـــر «خرس قطبی» از در دوستی بیامد نــــداشت جــــز دشمنی در سینۀ سنگیـن، دریــغـــا
درخـــت و شاخــــه ها لرزید ز سنگینیِ پایِ خرس چــو بـــــبــــریــــد هــر گُلی با دشنۀ خونین، دریغا
اگـــــر از نـــام دوستی دم زده یـــا نــام هـمـزیستی فـــقـــط کشته و کـــرده جـوی خــون مَعِین*دریغا
چـو «خــرس» آماج تـیر غیرت و نفرین دهقان شد گریـــخـــت از مـعـــرکه شرمـنـده با شور و واویلا
اگر چه پای خرس کوته شد از باغ و گلستان، لـیک اجـــــامـــــر مــــانـده بــــا قلادۀ ننگین و زنجیر ها
پس از عــمــری بهار آمــــد، ولی با «ثور خونین» چراغِ آرزو ها کُشت و هـــــم تـــــدفــــیـــن، دریغا
سیـه مـــیـــغـی فگند سایـه بـه باغ و راغ و گلبن ها نــمــــود ویــــران، بسی نالان، بسی غــمین، دریغا
سیــــاهی دامنش گستــــرد بــــر آفــــاق ایــن میهن بساخت زخــم چـــمـن چرکین و بس چرکین، دریغا
چمن سرخ گشت از خــون هــزاران لالــۀ خـونـیـن چـــــو ایـن ثـور بـــود ثــورِ تـیـره و خونین، دریغا
بسی کشته، بسی سوخته، بسی نــــالان و سرگردان کـه ایـــن ثــور بـوده خـونـیـن و همی لعـیـن، دریغا
خــــــزانِ تــیــــره و تـــاری رسیـــد از ره شتابـان بـــریــــخـتــانـد برگ و گل با ضربۀ قمچین، دریغا
فـگـــنـــد او بــلــبــل و قـمـری و قـنـاری به زنـدان کــــه نـتـوانـنـد کـنـنـد پـرواز چـون لاچـیـن، دریغـا
و ایــــن بـــار از در آئـیـن و دیـن و شریـعـت نـاب چـــه سوخـتـانـد خــانـــه و کاشانـــۀ مسکین، دریغا
دریـــــغــــا، عــده ای جـانی و دزدانی ز مــغـــرب فــروخــــتـــنــد باغ و گل با عشوه و تمکین، دریغا
فـروخـتـنـد این گلستان را به «یانکی» و به یارانش مگــــر باشد رسنـد بــــر مسنـــد زریـــن، دریــغـــا
بکـــــردنــد حاصل این بــاغ را تاراج و بس تاراج چــــو بــــردنـــد همه را در کیسه و خُرجین، دریغا
زرانـــــدوزی نـــمــــودنــد و بنا کردند ظلم و جور ولـی غــافــل کــه بـــوده نیست شان قــریـن، دریغا
پس از بـیـست سال، رفــتــنــد سرگشته با «یانکی» زاول رفــتــن شان بـــوده است یــقـیـن و هـــویـــدا
سپــــردنــــد سرنوشت بـاغ را با یغمای خـــــزانـی کــــه خشکــیـــد بـــار دیـگـر بـــاغ ما چنین، دریغا
ولـی ایــن باغ نیست بی صاحب و بی باغبان یاران چــو دارد پاسبان؛ جمعی زنان و جعمی رادمــردان
شفـق بـا تـیـغ خـورشید می درد دامـان شب را زود و لالـــه می دمـــد در دشت و کــوه و دره و دامـان
بـــهـــاران می رسد از ره، گلستان مـی شود تـــازه زمستـان مــی رود آخــر، سیـاهی می شود پـنـهــان
بـــهـــاری مـی رسد از ره کـه بـنـماید چمن را سبز و تـــا روبــد خس و خاشاک را از دامــنِ بـوستــان
گلستان مـی شود آبــــاد، پــــــرنــــده مـی شود آزاد بــه یـــمـــن دانـش و عــلــم و همی پیکار هر افغان
درنـــگی نـیـست جـایـز در چنین حال و هـوا یاران بــه پـا خـیـزیـد ای یـاران! بـه پا خـیـزید ای یاران!
کــه بــاران گـر چـکـد بـر گل، ندا خیزد ز هر بلبل
کـه بـرخـیـزیـد دهـقـانـان! و بـرخـیـزید با عصیان!
۰۵ ثور ۱۴۰۵شمسی/ کابل ــ افغانستان
*مَعین= جاری، روان
* (ثـورِ سرخ) = ثور خونین