جمعی از اعضای سازمان آزادیبخش مردم افغانستان (ساما)
۲۱ نـــومـــبـــر ۲۰۲۶




شرح مختصری از اعلامیۀ:

"کنفرانس سرتاسری ساما" یا جرگۀ خیانت مشترک
تسلیم طلبان «مرکزیت» و «نمادی» مطرود از ساما؟

(۲)

«نسیم رهرو» تا به حال پاسخ روشن و قناعت بخش به ساما و منسوبان جنبش چپ انقلابی کشور نداده است. او در نوشتۀ "رنج های مقدس" که بیشتر به منظور معصوم نمائی و جلب ترحم ناآگاهان از پسمنظر مسائل و انحرافات ایدئولوژیک ــ سیاسی تسلیم طلبانه و اپورتونیسم راست او و همکارانش نوشته شده است، خود دچار تناقض گوئی ای شده که نشان می دهد هر دو دلیلش جعلی اند. نسیم رهرو در میان گروه ۱۹ نفری زندانیان اعدامی ساما بود. ۱۳ تن از این زندانیان به تاریخ ۱۷ سنبلۀ ۱۳۶۱ش اعدام شدند و فرد چهاردهم (نعیم ازهر) بعداً به رگبار بسته شد. نسیم رهرو که قرار بود اعدام شود و هر بار همراه زندانیان اعدامی، نام نویسی شده و تا "زیر دیوار" و "پولیگون" بیرون برده می شد و سلامت برمی گشت، اعدام نشد. این بردن و اعدام نکردن و صحیح و سالم رها شدن و به خانه برگشتن، نزد سامائی ها در زندان و بیرون از زندان سؤال هائی را در مورد همکاری او و شرکایش با دستگاه خاد زندان برانگیخت که از اوائل دهۀ هفتاد شمسی تا امروز پاسخ نگرفته اند. او یک بار دلیل اعدام نشدنش را در «رنج های مقدس» چنین جعل کرده است: "به خاطری اعدام نشدم، که اقرار نکردم». «نسیم رهرو» با این استدلال سخیف و مجعول از نظر اصالت، دو خطای سیاسی بزرگی را مرتکب شده است:
الف:ــ در مقام مقایسه، معنای صریح این بیان نسیم رهرو که «به خاطری دستگاه قضائی "حزب و دولت دموکراتیک خلق" اعدامش نکرد که در جریان تحقیق اعتراف نکرده بود»؛ این بود که دستگاه قضائی "حزب و دولت دموکراتیک خلق" (خلق و پرچم) به غیر از نسیم رهرو، تمامی زندانیان سیاسی ساما و جنبش چپ انقلابی به شمول اکرم یاری، مجید، سرمد، شریف، جرأت، پویا، میرویس، رضا، واکمن، قاضی ضیاء، داؤود منگل، انجنیر داؤود، زبیر، بهمن و تمامی آن ۱۴ تن اعدام شده از گروه ۱۹ نفری زندانیان سیاسی اعدامی ساما، رستاخیز، لهیب، صادق یاری و سائر راست قامتان انقلابی و آزادیخواه کشور را به خاطری اعدام کرد که در جریان تحقیق اعتراف کرده بودند؛ یعنی به تعبیر مردم ما "قائلی" بودند. آری، این است معنای دقیق ادعای سخیف و نادرست «نسیم رهرو». در حالی که خود چون کلوخ، شاریده و از نگاه شخصیتی پاشان، ورشکسته و مستأصل از آب بیرون آمد، حیات سیاسی اش پایان یافت و گند پلشتی گفتار و کردار زشتش مشام ها را آزرد؛ این آقای تسلیم طلب و سر شکسته با این ادعای جعلی، می خواست به مردم و همرزمان دیروزش چنین القاء کند که در میان این همه زندانی چپ و آزاده، این تنها «نسیم رهرو» بود که چون پولاد ناب آبدیده و سخت تر از زندان بیرون آمد.
ب:ــ با این استدلال ساختگی و خبط سیاسی، نسیم رهرو باز هم در صدد بود تا به راهیان انقلاب و آزادی در ساما و بیرون از ساما چنین بگوید که دستگاه قضائی رژیم کودتائی جلادان "خلق و پرچم" هیچ زندانی سیاسی چپ و آزادیخواه و مخالف تجاوز و اشغالگری سوسیال امپریالیسم اشغالگر روسی به کشور آبائی شان را بدون "اعتراف صریح زندانی به جرم"، اعدام نکرده است. از نگاه سیاسی ارسال چنین پیامی از جانب «نسیم رهرو» به خوانندگان و همرزمان دیروزی، به معنای برائت دادن به رژیم مزدور، قاتل و جلاد پیشۀ "خلق و پرچم" است و این طرز نگرش شدیداً سزاوار نکوهش و محکومیت است.
استدلال دیگر «نسیم رهرو» در همین "رنج های نامقدس"، در تناقض آشکار با استدلال اولی اش در فوق در مورد اعدام نشدنش، که خود زادۀ آشفتگی و عدم سلامت روانی و ژولیده فکری اوست؛ چنین است:« به دلیلی اعدام نشدم که دوسیۀ ام در دفاتر ادارۀ تحقیق و زندان رژیم "دموکراتیک خلق" گم شد و به دلیل عدم دسترسی دستگاه قضائی رژیم به دوسیۀ ام، اعدام نشده و پس از چند سالی مشمول عفو آن دستگاه واقع شدم. چه ادعای مسخره تر و واهی تر از ادعای دروغین فوق!!! در فرهنگ مردم ما این تلاش مذبوهانۀ «نسیم رهرو»، به دست زدن آب برده و غریق به هر خس و خاشاک، می ماند. این دو استدلال متضاد برای یک پرسش، نافی یکدیگر اند. کدامش درست است؟ و کدامین را قبول کنیم؟
فرد دومی در نقش یک شارلاتان حراف و لمپن عاشق پول و ثروت با جرایم جنائی ( بچه دزدی، سرقت پول، قتل و...) که ۱۰ سال از عمر خود را از ۱۷ سالگی تا ۲۷ سالگی به جرم عمل لومپنی "بچه ربانی" خودسرانه و بدون مجوز و دستور سازمان، در زندان جنائی مزدوران روس گذراند. در نتیجۀ این عمل جرمی، این فرد لمپن که در زیر سن ۱۸ سالگی مرتکب این جرم شده بود، بر اساس فیصلۀ کمیتۀ تشکیلات ساما بر طبق مفاد آئین نامه، قبل از تکمیل سن ۱۸ سالگی، در هنگامی که او در زندان جنائی حبس بود، راه عضویتش در ساما بلاک شد. این شیفتۀ زر و ثروت که "ثروتمند شدن" به هر قیمتی را، "شکوهمند" می دانست و هنوز هم می داند و شعار هر روزش بوده است؛ پس از رهائی از زندان جنائی، باز به مقتضای طبیعتش، با شعار "باید پولدار شد!"، "باید زن گرفت!"، دست به کار شده و به اوباشی و تبهکاری روی آورد. در یک مورد، این طرار جرار گردنه بند به سرقت پول نقد شخصی از منزل فردی مبادرت کرد که در جریان آن همراهش (داکتر میر فخرالدین) را به کشتن داده و خودش دستگیر و روانۀ زندان شد و بار دیگر مدت ۲ سال را در زندان دولت نجیب خاد ماند. این لمپن اختطاف چی و سارق پس از دو سال حبس در زندان جنائی، با نام نویسی کاکایش «نسیم رهرو»، در زمرۀ چند تن تسلیمی که پسان تر همین شخص همراه با شرکآء در ایجاد «نماد» سجود اشتراک داشت، در زمرۀ تسلیمی های شریک و همکاسۀ «نسیم رهرو»، از زندان آزاد شد. پس از شکست نجیب جلاد و دولت پوشالی مزدورش، نمادی ها در رآس «نسیم رهرو» با روی داری «داکتر عبدالرحمن» به مسعود دست تضرع و نیاز دراز کرده، در "سرک نو" ملیشه شدند و بول ماهانه و به تعداد ۳۵۰ قبضه سلاح گرفتند و سلاح این جلاد سامائی ها و سائر روشنفکران انقلابی، مترقی و آزادیخواه این کشور را به دوش انداختند و خفت و خواری ناشی از آن را به جان و دل پذیرفتند و آخر سر تمام سلاح ها را فروخته و پنج تقسیم کردند و از ترس غصب و انتقام مسعود، کسانی به دوستم جلاد در مزار پناه برده، این مجنون خرد باخته به پیشاور و څارنوال تسلیمی به هندستان گریختند. همین پناه بردن نمادی ها به درگاه حمایت دوستم، زمینه ای شد برای تسلیم طلبی مزید طبقاتی آنها (شخصیت ملی نامیدن دوستم، گرفتن پول های سرشار از دوستم، دریافت مقادیر مواد غذائی و سائر اقلام مثل کود کیمیائی از جنرال دوستم و جنرال مؤمن در حیرتان و فروش آن در مزار و پلخمری
فرد سوم «باند نمادی»، به مثابۀ دلال دالان های تسلیم طلبی، آدم کم سواد، دروغ گو، تفرقه انداز، څارنوال دارای روش های پولیسی در درون سازمان؛ سابقۀ ننگین ارتشاء، فساد، تسلیم طلبی و سلاح فروشی (ناموس فروشی) را دارد و پس از رها شدن توسط ادارۀ خاد، نقش دلال تسلیم طلبی بین خاد، دفتر تسلیمی های حکیم توانا در کارتۀ سه، ادارۀ زندان پلچرخی و نسیم رهرو و دو سه فرد زندانی دیگر را بازی کرد و در دالان های تسلیم طلبی سرگردان بود. او در تمام این مسیر انحراف و خیانت، در تسلیمی به خاد، در ساختن «نماد»، در تسلیمی به مسعود جلاد و دریافت ۳۵۰ میل سلاح و وجوه نقدی و ملیشه شدن در "سرک نو" در مسیر کابل ــ بگرام و فروش همه سلاح ها در کنار و شریک خیانت «نسیم رهرو» بود؛ تسلیم شد، ملیشه شد و از دریافت پول فروش آن ۳۵۰ قبضه سلاح، طبق ادعای خودش، یک پنجم را دریافت کرده و با جیب پر همراه فامیلش روانۀ هند شد. در هند نیز افزون بر کوهوارۀ تسلیم طلبی و خیانتش، ننگ همکاری با شورای نظار و سفارت چی آنان، پسر «خلیل الله خلیلی شاعر»، در جبینش حک شد.
این فرد تسلیمی و ورشکسته در کنار سردستۀ این باند (نسیم رهرو) و همسو با تسلیم طلبان مرکزیت همواره در حد توان در کار ساما سبوتاژ کرده و با روش های استخباراتی تیشه را به ریشۀ آن زده است. او ننگ خیانت ملی و تاریخی را بر جبین دارد.
این انقیاد طلبان و پشه های موذی و زهری "مرکزیت" خو گرفته با تعفن مرداب های انقیاد و سجود، از درون لجنزار های تسلیم طلبی با امروز و فردا کردن، ایجاد فضای رعب و هراس به اتکای دستگاه های ارعاب، تهدید و سرکوب اشغالگران و دستگاه سرکوبگر «امنیت ملی» دولت مزدور کابل  و مانعه تراشی ها و صدور فرامین بوروکراتیک مسخره و پا در هوا، مانع تدویر جلسۀ باصلاحیت و مواخذۀ سازمانی انحراف و خیانت خود شدند. لذا در چنین وضعیت حاکم در کشور، شرایط مادی و امنیتی انسجام سازمانی، تشکیل کمیتۀ دعوت، آمدن افراد شناخته شده از خارج و تدویر اصولی، جامع، مانع و دموکراتیک یک کنفرانس و یا اجلاس بزرگ سازمانی مطابق مفاد آئین نامۀ ساما عملی نیست. شرایط در پشت جبهه های قبلی هم بهتر از داخل افغانستان نیست. جلسات آنلاین صرف نظر از اصولی یا غیراصولی بودن، یا دعوت گزینشی و روش نفی و انکار دعوتگران معامله گر آن؛ حتی در موجودیت "کمیتۀ دعوت و تدویر"، بنا بر محدودیت های فنی، اقتصادی و امنیتی آن، در شرایط جاری به اشتراک افراد سازمانی از داخل و خارج کشور فی نفسه غیردموکراتیک و غیر جامع است و نمی تواند بحث های مفصل و همه جانبۀ دموکراتیک را در خود بگنجاند؛ رأی و آرای کلیه افراد و قلمرو های سازمانی و یا نمایندگان منتخب آن ها را بازتاب داده؛ در اتخاذ تصامیم مشترک آنان را سهیم ساخته؛ و دموکراسی سازمانی را مراعات کند.
با این وصف، این "کنفرانس سرتاسری ساما"!؟ که باند مردود و همکاسه های پلشت «نمادی» شان صلای آن را سر داده اند، چگونه کنفرانسی خواهد بود؟ چه قدر اصولی، دموکراتیک و جامع خواهد بود؟ چه مشکلی را حل خواهد کرد؟ فراری های خارجه نشین بدون رفتن در میان مردم در درون افغانستانِ تحت سیطره و ظلمت تراز فاشیستی طالب و در میان امواج خروشان دریای فقر فراگیر چگونه به ادامۀ امور و انسجام تشکیلات می پردازند؟ تکلیف واحد ها و حقوق دموکراتیک افراد سازمانی مخالف چه می شود؟ انحرافات ایدئولوژیک ــ سیاسی و تسلیم طلبی ملی و طبقاتی و خیانت باند مرکزیت مطرود و بقایای «نماد» های سجود چگونه بررسی می شود؟ دستاورد همچو جلسه ای برای ساما چه خواهد بود؟ آیا چنین جرگه ای رسوای متشکل از خائنان به ساما تعلق دارد؟ آیا این جرگۀ ارتجاعی و تسلیم طلبانه همسرنوشت جرگۀ خیانت اول دلو ۱۳۸۹ مشترک شان نمی شود؟ مهم تر از همه تکلیف اعضای سازمان در قبال این انحراف ایدئولوژیک ــ سیاسی، تسلیم طلبی و خیانت این جرگه ماران چه خواهد بود؟ با برنامه و آئین نامۀ ساما چه برخورد می شود؟ در همچو جرگه ای رسواء چه کسانی دعوتگر بوده و چه کسانی حضور خواهند یافت؟ تکلیف آنان در قبال ایدئولوژی رهنما و خط مشی سیاسی ساما چه خواهد بود؟ و پرسش های دیگر....
ادامه دارد