صــامــد
۱۸ اگست ۲۰۲۵
حدیث خلوت
در آغـــوش سیاه ابـــــر خــــوابیده ست ماه امشب تو گوئی اختر و کوکب مگر مـرده ست آه! امشب
نگاه مست کــــوکــــب کــور گشته در دل افــلاک دریـــغـــا مست باشد جغـد شب با صد نگاه امشب
فـــقـــیـــری پا برهــــنه می زند پرسه درون شهر مــــگـــــر یـــــابـد لبِ نانی و یا هم سرپناه امشب
زنـــی بــا کوله بار غــم چو کوبد در به هر کوئی کـــه فـــرزندش گرسنه خواب رفته بی پناه امشب
جــوان دختی فــــروشد تن زِ فـرط فـقـر و ناداری کـــه نامـــردانِ بی عــرضه نمایند بس گناه امشب
نحیف مــردِ به زیرِ قـــرض گشته قامتش خم هی! نــــدارد در بساط آهـی کــــــه بـــــاشد آگاه امشب
چــــو نـــتــواند بپردازد قــرضش را به موعودش بـبسته دست و پایش را بــه زنجیــــــرِ سیاه امشب
بشر گشت خصم انسان از برای سود و سرمایــــه ز شهر کوچیده انسان و بود گردون گــــواه امشب
اگـــرچه مردمان را ساخته انــد ابـــــزار سودِ کار و لیکـــــن آدمی دانــــد کــه دارد جــــایگاه امشب
حــقـــا کـــه خلق می دانــــد سپیده در رهِ فرداست فــروغ خــــور نشسته در کمین همچو سپاه امشب
طلــوع فجـر هماغوش شفق با خون می جــــوشد طـلــیــعــه انـتـــظارِ راه و دشوار است راه امشب
بـــریـــزنــد بـــرج و باروی ستم را توده ها آخــر چـو لــرزانـنـد دل هــــر ظالم و هر دستگاه امشب
نــویـد فــتـح ظلمت را دهـنـــد بـر هــر دلِ خستـه چو خورشید در کمین بنشسته و ماه هم گواه امشب
حــدیـث خــلـــوت مــا را مــۀ شب تاب می دانـــد
کــه خــوابــیـده ست در آغوش سیاه ابر آه! امشب
***