محسن - فـراه
۰۱ جنوری ۲۰۱۷

!با وضعیت فلاکتبار توده های ولسوالی بکواه آشنا شوید

ولایت فراه دارای یازده ولسوالی بالابلوک، پرچمن، انار دره، پشت رود، خاک سفید، شیب کوه، فراه، قلعه کاه، گلستان و لاش و جوین می باشد. یکی از ولسوالی های دور افتادۀ این ولایت، بکواه است. این ولسوالی که از ۹۲ قریه تشکیل گردیده، دارای زمین های حاصلخیز بوده و در گذشته های نه چندان دور که اکثریت زمین های زراعتی آن گندم کشت می گردید، این ولسوالی به نام گدام ولایات غربی افغانستان مسمی گردیده بود، اما در حال حاضر به دو دلیل یکی فشار طالبان و دیگری به علت حاصلدهی کم گندم، مردمان این ولسوالی نزدیک به ۵۰ درصد زمین های زراعتی این ولسوالی کوکنار کشت می گردد. جزء حفر چاه ها به عمق بیشتر از ۱۰۰ متر هیچ راهی برای آبیاری زمین های زراعتی این ولسوالی وجود ندارد.

بیشترین عاید به دست آمده از کشت کوکنار را طالبان و مافیای مواد مخدر به جیب می زنند و فیصدی بسیار ناچیز و اندک آن به جیب دهقانان و و در مجموع مردمان این ولسوالی می ریزید، به همین دلیل در سیمای هر باشندۀ این ولسوالی به وضوح می توان فقر، بیچارگی، بدبختی و ناتوانی اقتصادی را دید. تعداد زیادی از کودکان این ولسوالی به سوء تغذی مزمن گرفتار گردیده اند.

با وجودی که طالبان صد در صد این ولسوالی را تحت کنترول دارند و هیچ فردی از دولت جرئت نزدیک شدن به این ولسوالی را ندارند و شریعت طالبی در این پیاده می گردد، اما با آنهم دو تن از ریش سفیدان این ولسوالی به نام های حاجی زرین و حاجی قادر به عنوان متنفذین از قدرت بالائی برخوردار اند و طالبان را در تصمیم گیری ها یاری می رسانند.

این دو بزرگ قوم از بی سوادی و ناتوانی توده ها استفاده کرده و هر یک آن ها به نفع خود تا می توانند توده های بیچاره را مورد ظلم و تعدی قرار می دهند، تا جائی که حتی میز، چوکی، معاش معلمان و سائر ضروریات باز شدن مکاتب را این دو متنفذ شریر به جیب زده و مکاتب به صورت خیالی در این ولسوالی وجود دارند. ناگفته نباید گذاشت که رقابت های شدید در چور و چپاول توده ها بین حاجی زرین و حاجی قادر وجود دارند و هر یک تلاش دارند تا سهمی بیشتری به دست آورند.

تا همین یک ماه پیش مردم ولسوالی بکواه به شبکه های مخابراتی دسترسی نداشتند و روابط بین مردمان ۹۲ قریۀ این ولسوالی که در فاصله های زیاد از یکدیگر موقعیت دارند، غیر از حضور فزیکی راه دیگری وجود نداشت. زندگی فقیرانۀ توده های بیچاره ای ولسوالی با وجود سرازیر شدن میلیارد ها دالر خیرات، نه تنها هیچ تغییری نکرده، بلکه هر روز بیشتر از پیش فقیر و فقیر تر می شوند.